نقد روزنامه تهران امروز به فيلم «زن دوم»

زن زيادي

سيروس الوند سال‌هاست كه به عنوان فيلمسازي متعلق به «سينماي بدنه» موقعيتي تثبيت شده دارد. او همواره مي‌كوشد قصه‌هاي عامه‌پسند را با رنگ و لعابي بهتر از همتايانش روايت كند. گرچه آخرين فيلم الوند كه پسند نخبگان و رضايت علاقه‌مندان جدي سينما را تامين كرد ـ و در عين حال در جدول فروش نيز مكان قابل توجهي را به خود اختصاص داد ـ فيلم ستايش شده «يك بار براي هميشه» بود. گويي اين توفيق يك بار براي هميشه به دست آمد و ديگر هم تكرار نشد. هر چند در تمامي اين سال‌ها الوند از ثباتي حرفه‌اي برخوردار بوده و به طور متوسط هر دو سال يك فيلم ساخته است كه فيلم‌هايش فروشي منطقي را تجربه كردند. مشخصات آشناي سينماي الوند عبارتند از داستاني سرراست و روشن، روايت بي‌سكته و منظم، فضاسازي و تصاوير خوش آب و رنگ، ساختار به نسبت منسجم و ... اما به رغم تمام اين محسنات هيچ‌يك از آثار فيلمساز پس از آن توفيق منحصر به فرد، آتشي در دل‌ها نيفروخته و در خاطر‌ه‌ها ثبت نشده‌اند. كدام يك از فيلم‌هاي پانزده سال اخير او را (كه هيچ‌يك بد هم نبوده‌اند) به خاطر سپرده و گهگاه با لحظه يا لحظه‌هايي از آن تجديد خاطره و تداعي معاني كرده‌ايم؟

ادامه مطلب را این جا بخوانید

  RSS